cultuur
en
educatie

2017
2018

Gooi en
Vecht-
streek

home > nieuws > globecursist florian dekker ontmoet enrico pace

Globecursist Florian Dekker ontmoet Enrico Pace

Globecursist Florian Dekker ontmoet Enrico Pace

Door Ewa Maria Wagner

 

Veel jonge mensen in Nederland volgen gepassioneerd muzieklessen. Velen van hen dromen van een grote carrière en te mogen spelen op de grote podia in de wereld. Maar voordat je dat kan moet je ergens beginnen. Het RFO maakt voor deze jonge mensen een kijkje achter de schermen mogelijk. Wat betekent het om op het podium met een orkest te soleren? En hoe ziet het leven van een bekende musicus er uit? En wat is echt belangrijk om al op jonge leeftijd te weten?

 

Vandaag is Florian Dekker, pianoleerling van muziekschool Globe Centrum voor Kunst en Cultuur, uitgenodigd om de beroemde Italiaanse pianist Enrico Pace in een persoonlijk gesprek te ontmoeten.

 

Tachtig tegen een

Florian, 16 jaar, pianostudent bij GLOBE, loopt drie kwartier voor het einde van de repetitie Studio 5 binnen van het Muziekcentrum van de Omroep in Hilversum. Het Radio Filharmonisch Orkest repeteert onder leiding van Pietro Rizzo het Concert voor piano van Giacomo Martucci met de beroemdheid Enrico Pace aan de vleugel. De jongen loopt zachtjes de grote zaal in, leunt tegen een tafel die aan de muur staat en versteent – zo indrukwekkend vindt hij de klank die de ruimte vult. Door het raam achter hem valt de winterzon voor zijn voeten maar Florian laat zich niet afleiden, al zijn zintuigen zijn gefocust op het podium. De homogene klank die de orkestmusici met de solist vormen houdt hem bezig. Hoe is het mogelijk dat de piano tegen tachtig orkestmusici niet “verliest”? Florian observeert hoe Enrico’s schouders ritmisch bewegen, hoe hij lacht en met gemak de opeenvolging van de harmonieën volgt, waarna hij zijn blik weer op de toetsen richt. Florian merkt nu pas dat zijn leraar, pianodocent Jules Luisman, bij hem staat. Snel groeten ze elkaar en de aandacht gaat meteen terug naar het podium.  

 

 

 

Bananas

Zodra de dirigent aftikt en de musici van hun stoelen opstaan, loopt Florian naar de solist. Maar Enrico Pace heeft nog even tijd nodig, hij bespreekt een paar details met de dirigent over zijn interpretatie, pas daarna komt hij met een brede grijns naar Florian en zijn leraar toe.  

De jongen strekt verlegen zijn hand en mompelt zijn naam. Het contact is gemaakt. Ook Jules stelt zich nu voor en vertelt kort over Florian. De fotograaf pakt het moment op en schiet foto’s, je ziet meteen dat het ijs nog moet breken. Na de kennismaking neemt de pianodocent snel afscheid, Florian vouwt zijn armen voor zijn borstkas, ademt diep in en vraagt in het Engels:

   ‘Hoe bereidt u zich kort voor het concert voor?’

    ‘I’m eating bananas,’ Enrico’s stem klinkt laag.

   Florian knippert met zijn ogen, meent de maestro het serieus?

   ‘Ja, werkelijk, bananen bevatten veel kalium, dat is goed voor de spieren en je krijgt er een hoop energie van,’ Enrico neemt het lange, smalle postuur van Florian in zich op. Hij kijkt even naar zijn handen en dan weer in zijn ogen.

  ‘Ken je Maria Joao Pires?’ vraagt Enrico ernstig.

   Florian schudt zijn hoofd.

   ‘Ze geeft prachtige workshops, ze heeft het altijd over een open houding – in de geest en lichamelijk. Je bent zestien jaar oud, nietwaar? Waarschijnlijk spelen er een heleboel gedachten door je hoofd als je aan de piano gaat zitten. Ik zou zeggen leg de mobiele telefoon ver weg, sluit de computer af en zoek het gevoel op dat je met de piano in verbinding brengt. Concentreer en zoek het binnen, niet buiten je, dan kan je je openen voor de muziek.’

 

Eigen wil

Florian gaat met het verhaal mee en stelt vragen over techniek, klank en oefentijd. Enrico gaat achter de piano zitten en speelt al gauw voorbeelden en illustreert op die manier zijn antwoorden. De polsen zijn bepalend: ze moeten altijd soepel blijven en toch met de zwaartekracht meewerken. Niet duwen maar soepel met de vingers op de toetsen drukken want alles draait om de klank. Florian komt dichterbij staan. Enrico vertelt dat hij ook vaak zonder instrument studeert: met het muziekblad op schoot in de trein bijvoorbeeld.

   ‘Als je wil sterk genoeg is kom je waar je wilt,’ zegt Enrico en legt zijn hand op de schouder van Florian. ‘Je eigen wil is de sturende kracht in het leven ... Waarom komen mensen naar concerten? Omdat ze iets samen willen beleven, ze willen een onderdeel van het geheel zijn en daarom nemen ze de moeite om naar de concertzaal te komen. Waarom wil jij piano spelen? Je heb oneindig veel keuzes op jouw leeftijd, bijna te veel zou ik zeggen maar de essentie is wat je echt wilt.’

  Florians wangen blozen. Net zo veel als van de muziek houdt hij ook van wiskunde. Inderdaad, er is zo veel te “willen” maar het piano spelen voelt  bijzonder. Hoe begon het eigenlijk? De broer van Florians moeder wilde het instrument kwijt en zo kwam de piano in huize Dekker te staan. Hoewel hij ook gitaar wilde spelen, won de piano als snel met zijn rijke klank die hem nog steeds blij maakt als hij studeert. Maar hoe ziet het leven van een concertpianist er uit? Nog niet lang geleden vroeg hij dat aan zijn docent Jules, nu staat hij voor Enrico die tot de wereldtop van de pianistiek behoort.

 

Piloot

   Wat zou Enrico zijn als hij geen piano had gespeeld, vraagt Florian ontspannen.  

   ‘Piloot of astroloog!’ roept Enrico enthousiast, ‘ik was het al bijna vergeten maar ik was als kind geobsedeerd door sterrenbeelden. Tot vandaag kijk ik nog naar de sterren door mijn eigen minitelescoop, als ik er tijd voor heb. Weet je, als je beseft hoe klein de aarde als planeet in het heelal is dan begrijp je hoe klein ons leven is. Alles draait om de dynamiek van de beweging – en dan zijn we weer terug bij de sterke wil die alles in beweging weet te brengen en bij de muziek die beweging is.’

   ‘Heeft u nog andere hobby’s?’

   ‘Ja, lezen!’

   Florian zelf leest veel boeken van Stephen King maar Enrico vertelt hem over een nieuwe wereld: Tolstoj, Dostojewski – zijn lieveling, maar ook Thomas Mann. Waarom? Omdat deze schrijvers het samengaan van emoties en schoonheid weten over te brengen, ze inspireren ons zoals ook meesterlijke schilderijen in de musea met hun expressie weten te raken.

  ‘Door lezen ontdek je dat de wereld veel groter is dan wijzelf. En wees vooral niet bang voor  iets dat anders is of iets nieuws. Ken je Frank Zappa? Behalve dat hij een goede rockmuzikant was, schreef hij ook een opera Civilisation Phaze III. Die gaat over mensen die in een piano wonen, en hun reacties op de boze buitenwereld. Met veel ironie en humor legt hij de menselijke beperkingen bloot, doordat hij bijvoorbeeld de toon “e” en de toon “g” laat ruziën dat ze niet hetzelfde denken en doen. Echt heel grappig en inspirerend.’

 

Concert

Het is vrijdagavond Florian zit met zijn moeder op de eerste verdieping in vak C in de volle zaal van TivoliVredenburg in Utrecht. Als Pietro Rizzo en Enrico Pace op het podium verschijnen, barst er een heftig applaus los. De lichten dimmen, Enrico komt achter de vleugel zitten en de zaal wordt ineens stil. Het orkest begin de eerste frase van het Martucci pianoconcert en Florians aandacht gaat naar Enrico. Hij zit hoog genoeg om de handen van Enrico op de toetsen te zien spelen. Wat een kracht en wat een concentratie om al die noten zo perfect te spelen, zo volmaakt de muziek aan te voelen. Zou hij dat ooit ook kunnen?

Florian denkt aan de afgelopen week en de ontmoeting. De namen van Arthur Rubinstein, Ignacy Paderewski, Radu Lupu, Arkadi Volodos, Lazar Berman en Maryla Jonas – allemaal grote pianisten die Enrico in het gesprek genoemd heeft om naar te luisteren, dwarrelen door  zijn hoofd. Hij glimlacht, zou hij straks voor wiskunde of toch voor de muziek kiezen? Hij weet het nog niet precies maar Enrico wist zeker een gevoelige snaar in hem te raken.